سخن آغازين تاريخ سرگذشت انسان است از لحظه پانهادن بر عرصه وجود و هبوط به كره خالى تاكنون ، سرگذشتى است كه با رنج و خوشى ، كاميابى و ناكامى ، فراز و فرود همراه بوده است . هر نسلى حاصل تلاش خود را به نسل ديگر انتقال داده و نسل بعد تجربيات اندوخته شده را فربه‌تر كرده و گاهى به درست و گاهى نادرست از آنها استفاده كرده است . حاصل اين ايام ، پيچيده شدن حيات بشرى از سادگى اولين پگاهى است كه بر وى گذشته است . سنت الاهى اقتضا داشت انسان‌ها ، گروه‌گروه در قالب تيره ، قبيله ، امت و كشور زندگى جمعى را استمرار بخشند ، از اين رو تاريخ هر اجتماعى ، نشان‌دهنده تلاشى است كه صاحبان آن در طى قرون از خود بر جاى گذاشته‌اند و اتفاقاً همين محصول ( تلاش ) ، معيار سنجش ارزشمندى مردم آن اجتماع نزد ديگران بوده است . از اين رو هر اجتماعى علاقمند است سهم نياكان خود را ، در ساختن حيات بشرى نشان دهد گويا رقابتى نانوشته در ميان جوامع بوده كه تا به امروز نيز استمرار داشته است ، رقابتى براى پيشبرد قافله بشريت ، اما به كجا ؟ در اين ميان انبياى الاهى از سوى خداوند مأموريت يافتند تا مقصد را به انسان سرگشته و حيران نشان دهند و او را به صراط مستقيم الاهى رهنمون سازند تا از ناكجاآباد سر برون نياورد . لذا سرگذشت اقوام ، قبايل و امت‌ها با سرگذشت انبيا و رسولان همراه شد و قطعه‌قطعه تاريخ بشرى را نمايان كرد . از اين ميان پروردگار عالم ، چشم امت آخرالزمان را به وجود مقدس ، نبى اعظم ( ص ) منور ساخت تا بشر بازگمگشته را راهنما باشد و بدين سان قطعه‌اى ديگر از تاريخ بشر ساخته شد . رهروان پيامبر اعظم ( ص ) با الهام از تعاليم رهايىبخش او كه